Ik ben Anja

Hier schrijf ik vanaf 1 januari 2008 mijn persoonlijke ervaringen. Ik heb nooit eerder geschreven en weet dus helemaal niet of ik dit 'webloggen' onder de knie ga krijgen. Ik word geholpen door mijn vriend Karel die mij aanwijzingen geeft voor het technische gedeelte. Hopelijk vind je het leuk om af en toe mijn belevenissen te lezen.

Dáág,
Anja

Wat een week

 

Het is nogal druk geweest de laatste week. De scholen zijn weer begonnen en ik ben elke dag van de week klaarover geweest, meestal doe ik dat samen met Greet. De maandag was erg heftig want ik ben zowaar aangevallen door een vreemde man.

Rond twaalf uur was het. Greet kon die dag niet. Zij zat met een ziek kind thuis en ze hadden geen invaller kunnen vinden. Ik zei dat ik het wel alleen af kon. Zo ben ik dan weer, altijd met het idee dat ik het in mijn eentje wel red. Ik bedacht de kinderen dan maar in etappes over brengen. Zo duurt de oversteek wel wat langer maar daar hebben we alleen zelf last van. In ieder geval niet het autoverkeer dat moet wachten.

De eerste weghelft breng ik de kinderen veilig over. Het is een provinciale weg en dus heel druk waardoor er al snel een lange rij met wachtende auto’s ontstaat. Zodra we op de vluchtheuvel staan raast het verkeer achter ons alweer als een gek. Nu de volgende stap. Ik tuur de weg af op zoek naar een auto die een klein gaatje laat vallen zodat ik met goed fatsoen in mijn fluorescerende jasje en met zwaaiend bordje de weg op kan lopen. In dit werk leer je wel anticiperen. Het duurt even maar na een minuut of twee is het zover. Een metallic grijze opel sluit niet aan op zijn voorligger. Mijn gouden kans! Vlak achter die voorganger stuif ik de weg op, ga midden op het wegvlak staan en houd mijn bordje omhoog. Het is alsof de opel besluit gas te gaan geven in plaats van af te remmen. In een fragment van een seconde razen er verschillende afwegingen door mijn hoofd om uiteindelijk te beslissen om stokstijf en ietwat arrogant rechtop te blijven staan. De opel gaat boven op zijn rem en eindigt met zijn bumper op 10 cm. voor mijn scheenbenen.

De wachtende kinderen hebben een hysterisch gekrijs ingezet. In mijn lijf lijkt mijn hart uit mijn borstkas te kloppen en de adrenaline stijft mijn spieren op. Het portier gaat open en er stuift een man uit. Groot en nors, ik krimp wat ineen. Schreeuwend en tierend loopt hij op mij af met zijn armen druk zwaaiend in de lucht. De kinderen zijn plotsklaps stil en ik begin te trillen. Hij maakt me voor alles en nog wat uit en pakt me bij mijn schouders vast. Ik voel dat de knijpkracht van zijn kolenschoppen blauwe plekken maken. Ik stamel wat maar voel mezelf heel klein worden. Hij schudt me flink door elkaar en mijn tollende hoofd ziet nog net de mensen aan de overkant staan. Zij doen niets. Er flitst een reclamespotje van Sire door mijn hoofd maar daar heb je op zo’n moment ook weinig aan.

Uiteindelijk weet ik niet meer wat er daarna gebeurde. Ik ben onderuit gegaan en kwam weer bij op de stoeptegels aan de overkant van de straat. De opel was weg, samen met de man. De kinderen waren in geen velden of wegen meer te bekennen. Het was al kwart over twaalf. Tijd om naar huis te gaan, even iets te eten om zo weer op tijd te kunnen zijn voor de middageditie.

 

hihi

Dit is eng zeg!
De bedoeling is dat ik hier mijn dingen ga schrijven die ik meemaak. Een vriend van mij die ook een weblog heeft zei dat het misschien wel iets voor mij zou zijn, zo'n weblog, omdat ik nu eenmaal best veel meemaak als klaarover. Vond het wel een tof idee van Karel.

Nu het eenmaal zover is vind ik het doodeng. Mijn mond is nooit zonder tanden maar dit lijkt de eerste keer te worden. Haha, benieuwd wat mijn moeder zou zeggen. Nou ja, dat zal ik nooit weten want die is vorig jaar dood gegaan. Zomaar vanuit het niets. Het was voor ons allemaal een zware klap. In één keer waren we moederloos. We zijn mijn broertjes en ik.

Gelukkig ben ik wel getrouwd. Mocht mijn vader ook het idee opvatten om er spontaan tussenuit te knijpen dan kan ik altijd terugvallen op Vincent. Dat heeft hij ook gezegd, mijn rots in de branding. Het is echt een geweldige schat, en zo handig ook. We hebben het samen heel goed alleen jammer genoeg hebben we geen kinderen. Het was heel erg worstelen toen we te horen kregen dat een gezin er voor ons niet in zou zitten maar we maken er het beste van. Dat is trouwens de reden dat ik ben gaan klaaroveren. Gewoon om toch contact te houden met de samenleving van jong tot oud. En het is echt heel leuk om te doen. Ik doe het nu al drie jaar.

Maar nu moet ik weg. Vincent en ik gaan naar zijn ouders die allebei nog leven om gelukkig nieuwjaar te wensen.
Trouwens: voor iedereen die dit leest ook een hééééél gelukkig 2008!

Dáág,
Anja